W poprzednich odcinkach:
- Miło było współpracować. - Odchodzisz?
- Mick wie? - To jego pomysł.
Gdybym była z kimś tak namiętnym i charyzmatycznym,
- też pisałabym o sobie. - Tak.
Martina i mnie łączyła namiętność. Simona i mnie - rozmowy.
Użyjcie ust do czegoś innego.
Idealna.
Wciąż się zastanawiamy, jaki chcemy mieć ślub.
Nie zaszkodzi zacząć planować.
Mam zamiar wydać Porter Fund.
Jesteś zawieszona bez wynagrodzenia
na czas dochodzenia.
Dzięki.
Wydaje mi się, czy to dziwne?
Że się zaręczyliśmy?
Chcemy spędzić razem życie,
ale nie możemy spędzić jednego dnia sami.
Mieliśmy być tu tylko we dwoje, prawda?
Też tak myślałem.
Tak, lokalizacja jest ważna.
Ale trzeba wybrać motyw. Motyw warunkuje miejsce.
Dziwaczny. Romantyczny. Nie, vintage.
Opuszczona wyspa.
- Czyli że plaża? - Nie, Wyspa Gilligana.
Wydaje mi się, czy nie chcą naszej pomocy?
- Zdecydowanie nie chcą. - Dobra, wycofamy się.
Ale ślub Kevina oznacza zmianę w rodzinie.
Każdy z nas może spojrzeć w przyszłość i zacząć od nowa.
No i wesela są super.
Przesadzacie. To dopiero za rok.
Connor, w ślubach chodzi o szczęście,
radość, pozytywne nastawienie i przyszłość pełną nadziei.
Chcesz radości?
Radośnie robię research dla wujka. Znowu.
A ja cieszę się, że znaleźliśmy idealną gospodę, którą chce kupić ktoś inny.
A ja jestem uradowana...
wszystkim.
Kiedyś lody wszystko naprawiały.
Straciły swoją magiczną moc.
No to... wracamy do planowania ślubu?
Pewnie fajnie jest odzyskać klub.
Tak. W niewielu miejscach wciąż czuję się jak w domu.
Rozumiem.
Zaczyna przypominać miejsce, w którym słucha się muzyki.
Po to go stworzyłem.
Zawsze marzyłem o własnym lokalu,
gdzie początkujący artyści mogliby rozwijać swoje brzmienie.
- Tak znalazłeś swoje? - Ja? Nie.
Od zawsze kochałem muzykę dzięki mamie.
Ale dopiero w trasie odnalazłem swoje brzmienie.
A teraz wróciłeś.
Taki był plan.
Odwdzięczyć się branży muzycznej za to, co mi dała.
Czas na kolejny rozdział w życiu.
Ale dość o mnie. Nic o tobie nie wiem
poza tym, że przedłużasz sobie przerwy
i raczej nie jesteś wyjęta spod prawa.
- Raczej? - Szanse są pół na pół.
Nie chcesz o mnie słuchać. Mam nudne życie.
Czyżby?
Nigdy nie chciałem Nosić uniwersalnych marzeń
Skąd znasz moją piosenkę?
- Słyszałeś ją raz. - Spodobała mi się.
To o czym jest?
O moim chłopaku. Byłym.
Miał być wielką gwiazdą rocka.
A ja miałam za nim jeździć po kraju
i być na każde skinienie.
Co się stało?
Uznałam, że stać mnie na więcej, i rzuciłam go w Atlancie.
I tak źle mnie traktował. Zawsze liczył się tylko on.
- Przynajmniej masz z tego piosenkę. - Połowę.
- Wciąż próbuję to rozgryźć. - Trafiłaś w dobre miejsce.
ŚLEDZTWO W SPRAWIE PIRAMIDY FINANSOWEJ PORTERA
- Luźny wtorek? - Nie idę dziś do pracy.
Zajmę się Carrie i Caitlyn, a potem pójdę na wolontariat.
Czytałaś o Porter Fund?
Dobrze, że z nich zrezygnowaliście.
Teraz to problem Hunter Drew & Associates.
Kiedy robiłem sobie wolne od pracy,
chodziłem na czekoladowe eklerki do Ross' Bakery.
- Uwielbiałam je. - Ile można jeść babeczki.
Nie powiem babci, że tak powiedziałeś.
- Gdzie ona jest? - Musiała wcześnie wyjść.
Coś załatwia. To tajemnica.
- Czyli nęka burmistrza? - Tak obstawiam.
A jak sobie radzisz?
Jesteś nieco nerwowy, odkąd babcia wróciła z Irlandii.
Tak?
Może dlatego, że nie powiedziała mi o chorobie.
Poleciałbym jej pomóc.
- Pewnie dlatego nic nie mówiła. - Pewnie tak.
A zatem wolontariat i wolne od pracy?
I od rozmów o pracy.
Żadne z nas nie jest do tego zdolne.
Mówisz, że niedaleko pada jabłko od jabłoni?
Mówię, że jestem z ciebie bardzo dumny.
Dzięki, tato.
Ale jesteście podekscytowane.
Mama zgłosiła się do pomocy przy lunchu.
- I pomoże mi w lekcji. - Matematyka.
Muszę odświeżyć tabliczkę mnożenia.
- Dzień dobry! - Nie dostałaś SMS-a?
- Odwiozę dziewczynki do szkoły. - Przyszłam do taty.
Wiesz co? Chyba cię posłucham
i kupię sobie później eklerkę.
Widzisz? Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
- Robisz jak ja. - Tato.
Całe życie robię tak, jak ty. Pa.
- Pa. Miłego dnia. - Pa.
Jakie plany na dziś?
Zaraz mam spotkanie z prawnikami,
potem lunch, potem spotkanie z innymi prawnikami.
A potem dla urozmaicenia spotkam się z prawnikami.
Jeśli chcesz oderwać się od tej świetnej zabawy,
idę oglądać miejsca na ślub Kevina.
Chętnie poznam twoje zdanie.
I żadnych prawników.
Mówię ci, Darius. Spodoba ci się.
To mały lokal, ale dźwięk jest pierwsza klasa.
Trzy tygodnie?
Nie, byłoby świetnie.
Tak, niedługo was odwiedzę.
Dobra.
Jak na kogoś, kto spełnił marzenie, nie wydajesz się szczęśliwy.
Mam swoje marzenie, ale brakuje w nim muzyki.
Nie mogę nikogo znaleźć na ostatnią chwilę.
Może Dierks lub Hunter.
Dobra.
A może ty?
- Żartujesz. - Wcale nie.
Nie znajdziesz lepszego miejsca na pierwszy występ.
No i jestem pod ścianą.
Nie mogę. Nie dam rady.
Zastanów się.
Dobra?
Zakładasz, że będziesz moim drużbą?
Nie masz innej opcji.
Dopiero się zaręczyliśmy. Wyluzujmy trochę.
Byłem wyluzowany, dopóki nie spotkałem się z siostrami.
Przeładowały mnie radością, której nie mogę się pozbyć.
Dopiero zaczynamy omawiać wspólne życie.
- Dużo przed nami. - Rodzina musi to uczcić.
Nasza rodzina świętuje wszystko.
Chesapeake Shores świętuje wszystko.
Nie pozwolę, by mój ślub był rekompensatą.
Za późno.
Twój ślub był wymówką do rozmowy z Danielle o przyszłości.
- To bardzo wyrachowane. - Racja.
Zadziwiające, ile można ujawnić o własnym życiu,
udając, że rozmawia się o życiu innych.
Czego się dowiedziałeś?
Że Danielle ma dość wyrobione zdanie
co do niepotrzebowania rodziny.
- Kiepsko. - Wiem.
Cześć, babciu.
Co ty tu robisz?
- Przyłapałaś mnie. - Fajny strój.
Przygotowuję się do maratonu.
Dopiero miałaś zapalenie płuc. Uważaj.
Dziękuję.
Co się tu dzieje? Czy twoje babeczki są kupne?
Nie wygłupiaj się.
Miałam rano dużo do załatwienia,
no i politykuję w ratuszu.
Chyba raczej nękasz burmistrza.
Trzeba utrzymywać kontakt z politykami, których się wybrało.
Miłego dnia.
- Nie przesadź z cukrem. - Dobra.
- OK. - Pa, babciu.
EKLERKI
Przepraszam.
Proszę pana?
To ostatnia eklerka?
Mogę ją pani oddać.
To żart, tak?
Mogę oddać nieugryziony koniec.
- Nie trzeba, dziękuję. - Jak pani chce.
Otworzy mi pani drzwi?
Poważnie?
Dziękuję.
Zerwiesz z nim?
Nie. Dlaczego?
Bo nie jesteś szczęśliwa?
I co? Wiele osób jest w nieszczęśliwych związkach.
Nie dlatego ludzie ze sobą zrywają.
Właśnie dlatego zrywają.
Ale jest inteligentny, przystojny i...
uroczy, zabawny.
- Ma wspaniały akcent. - To prawda.
I dba o mnie. Więc może...
Może nie potrzeba namiętności,
by mieć namiętny związek.
Nawet dla mnie to nie ma sensu.
Ale jest taki...
inteligentny...
przystojny, uroczy, zabawny i ma wspaniały...
Akcent?
Już to mówiłaś.
Może to nie Simon jest problemem.
Jeśli Simon wciąż jest sobą, może problem leży we mnie.
- Co? - Może to ja się zmieniłam.
I problemem w związku jestem ja.
Zatrzymaj tę myśl.
Przyjęli naszą ofertę?
Nie mieliśmy żadnych szans.
Drugi kupiec to Andy Medina.
- Znasz go? - Nie, ale sprawdziłem go.
To para z Waszyngtonu. Planują rozwinąć działalność
na wschodnim wybrzeżu.
Bardzo bogaci. Przebijemy ich ofertę
tylko z pomocą moich rodziców.
- Mam ciarki. - Ja też.
Musimy przekonać sprzedającego, by wziął mniej pieniędzy.
Łatwizna. Ludzie kochają mniej pieniędzy.
- Jak to zrobicie? - Nie wiem, ale jestem podekscytowana.
- Cześć, Abby. - Cześć.
- Pomóż mi. - O co chodzi?
Jak wcześnie to za wcześnie,
by poprosić wujka o powrót do normalnej pracy?
Zwolniłabym cię za to, co zrobiłeś.
Powinnaś pracować u taty. Powiedział to samo.
- Abby O'Brien Winters? - Tak?
Wezwanie do sądu.
Chodzi o Porter Fund?
Muszę iść.
Skoro Caroline wróciła do byłego w Karolinie,
co z Caroline i Carlem?
Nie wiem.
Ale następnym razem ograniczę aliterację.
W manuskrypcie Carl przez przypadek namiętnie pocałował stan.
Caroline, Karolina?
Namiętność jest bardzo ważna
w każdym związku.
Racja.
Namiętność sprzedaje książki, ale po jakimś czasie gaśnie.
Wolę szacunek, wspólne wartości, poczucie humoru...
świeże owoce.
Jeden gryz może przysporzyć ci kłopotów.
O ile ulegniesz pokusie.
- Wybaczcie. To pilne. - Wcale nie.
Właśnie że tak.
- Skuszony? - Przerażony.
Mamy do wyboru trzech fotografów,
dwóch kamerzystów i jakąś szaloną florystkę babci.
Masz wątpliwości?
Bo jeśli tak, mam dwóch braci, którzy chętnie
ograliby cię w piłkę.
Wolę zachować głowę.
Po prostu gdy myślałem o ślubie,
nie zastanawiałem się nad całą ceremonią.
Ani ja. Nigdy nie lubiłam koronek i kokardek.
To nie spodoba ci się różowy kombinezon, który ci kupiłem.
Nie sądziłam, że znów wezmę ślub.
Masz wątpliwości?
Po prostu odkąd się zaręczyliśmy,
wszystko się zlewa.
Ale jest dobrze.
Zgadzam się.
Jeśli szuka pani eklerki, za późno.
Przyszłam dla moich dwóch córek. A pan?
Dla moich 30 dzieci.
Chłopcy, dziewczyny, różne mamy.
Jay Ross, nauczyciel i opiekun placu zabaw.
- Byłeś za ladą. - I krewny Ruth Ross.
To nie kradzież, jeśli to piekarnia twojej cioci.
Przeprowadziłem się z Greenville.
Przepraszam.
- Pierwszy raz? - Skąd wiesz?
Nowi dostają sprzątanie,
żeby nikomu nie przeszkadzać.
Ale jeśli się spiszesz, może zostaniesz pomocniczką nauczyciela.
Chyba aż tak długo nie zabawię.
Niech zgadnę. Liceum o ciebie zabiega.
Nie, właściwie to...
byłam wicedyrektorem firmy konsultingowej w Baltimore.
Mam urlop.
Jak na kadrę dyrektorską nieźle ci idzie.
Tyle że plastik idzie do żółtego, a bioodpady do zielonego.
Dobrze.
Jakby co, mogę pomóc.
Nie. Poradzę sobie.
Nie naskarżę na ciebie, wiesz?
Nie o to chodzi. Mam dużo na głowie.
- Soczek? - Jagodowy.
Zawsze mam jeden na takie sytuacje.
Przepraszam...
Abby.
Jestem...
mamą Carrie i Caitlyn.
Siostry Winters. Masz świetne dzieci.
Prawie jest mi przykro, że zjadłem tę eklerkę.
- Prawie? - Tak.
Była naprawdę dobra.
Myślałem, że będzie muzyka na żywo.
Pracuję nad tym. Wszystko gra?
Wygląda na to, że Hal Keown lubi zabierać rodzinę
w piątki do Chez Maison.
Chyba kocha swoje dzieci.
Na każdym zdjęciu jest z nimi.
Plan jest taki: Złapiemy go,
przytrzymamy i zmusimy, by sprzedał nam dom.
To bardzo przypomina porwanie.
No i wymuszenie.
- To tylko jedna perspektywa. - Raczej jedyna.
To tylko zmusimy go, by sprzedał nam dom.
Albo pójdziemy do restauracji i poprosimy.
Lepiej. Podoba mi się to.
- Proszę. - Dziękujemy.
- Nie znasz ich. - Nie może być tak źle.
- Jakby co, wołajcie. - Dziękujemy.
Pomyśl o tym inaczej.
Szklanka jest w połowie pełna.
Wybacz, ale w mojej rodzinie jest w połowie pusta.
Danielle.
- Kiedyś musisz wybaczyć. - Albo nie.
Mamy tajną misję. Idziecie?
Nie jest tajna. To kolacja.
- Jeśli gotujesz, jasne. - Lepiej. Stawiam.
- Idziemy. - Pewnie.
Dobra.
- Dogonimy was. - OK.
- Jaki jest plan? - Porwanie...
Hej. Scena jest cała twoja, jeśli chcesz.
- Nie jestem gotowa. - Nigdy nie będziesz.
Musisz skoczyć na głęboką wodę.
- I utonąć? - Nie pozwolę ci.
Co robisz?
Zasada numer jeden: Nie wchodź bez zapowiedzi.
Mam dla was coś specjalnego.
Nową artystkę country.
To jej pierwszy występ, więc się denerwuje,
ale ma talent i wiem, że wy też go docenicie.
Brawa dla Emmy Rogers!
Nazywa się „Sometime”.
Nigdy nie chciałam
Nosić uniwersalnych marzeń
Lubię dźwięk Mojej własnej piosenki
Od intra?
Nigdy nie chciałam
Nosić uniwersalnych marzeń
Lubię dźwięk Mojej własnej piosenki
Podążałam schodzonymi drogami
Ale nie były właściwe
Nie mogłam znaleźć Dla siebie miejsca
Czasem
Gdy trwa ciemna noc Świat chce wyrwać mi serce
I zdaje się, że słońce Już nie zaświeci
Dobrze, widzimy się w biurze.
I przekaż Dilpherowi, że nie pójdę na układy.
Dobra, dzięki.
I to tyle z zamykania oczu
i udawania, że wszystko gra.
Trudno zamknąć oczy, kiedy jesteś na celowniku.
Zamykają moją największą budowę w Chicago.
O nie.
Wybacz. To nie najlepszy moment, by planować ślub.
W porządku. Przynajmniej się czymś zajmę.
Ja też.
Wciąż nie wiem, co chcę robić.
- Masz jakieś pomysły? - Niezbyt.
Ale tęsknię za byciem kuratorem.
Zwłaszcza za pomaganiem początkującym artystom.
- Bawi cię to? - Nie. Cała ty.
Skupiasz się na pomaganiu innym
i nie masz czasu dla siebie.
To dobra rzecz. Godna podziwu.
Spójrz. Chyba właśnie mieli tu ślub.
Nic się nie zmieniło od naszego ślubu.
Jest bardziej sucho.
Pamiętam drogę do ołtarza.
Szpilki zapadały mi się w ziemi, a ja się modliłam:
„Tylko nie upadnij”.
Thomas szeptał: „Zaraz upadnie”.
Ale nie upadłam.
Nie. Nie upadłaś.
- Kevin? Co tu wciąż robisz? - Nie pytaj.
Mama chce, żebyśmy pobrali się na skarpie,
a nie wybraliśmy nawet jeszcze daty.
Skarpa.
Chcieliśmy się tam pobrać z Trace'em, jak byliśmy mali.
Wciąż tam chodzę, gdy muszę pomyśleć.
Jak się trzymasz?
Wszystko jest trochę zwariowane.
- Jestem pod wrażeniem. - Że moje życie się rozpada?
Nie. Że postąpiłaś, jak należy. Jesteś bohaterką.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
Bohater to ktoś,
kto robi coś, na co inni nie mają odwagi.
To co ze skarpą?
Mama mówi, że tam „spełniają się marzenia”.
Pamiętam to z broszury.
- Teraz twoja kolej? - By przekonać cię do powrotu?
Nie. Obaj wiemy, że nikt cię do niczego nie przekona.
Ale i tak będziesz próbował.
Inaczej byłbym kiepskim menedżerem.
Zawsze zauważałeś talent.
Przedstawisz mnie?
Ma talent, ale nie jest gotowa.
Pozostaw tę decyzję jej.
Emma.
Emma Rogers, to Mark Hall.
- Mój menedżer... - Wiem, kto to.
- Miło pana poznać. - Wystarczy Mark.
Widziałem twój występ.
Gitara średnia, ale ty jesteś naprawdę dobra.
- Skoro tak, pójdę już. - Nie.
Jeszcze nie. Zostanę na drinka.
Rozgość się. Stawiam pierwszą kolejkę.
Tylko pierwszą?
- Muszę zarabiać. - Podam tego drinka.
Wielkie dzięki.
Skarpa będzie idealna dla Kevina i Sarah.
Tak, to piękne miejsce.
A co do muzyki, wolę zespół od DJ-a.
Jest droższy, ale muzyka tworzy nastrój.
Więc będzie zespół. Idealny do pierwszego tańca.
Tak. A na ceremonii i przy pierwszym pocałunku będzie harfa.
Co do sytuacji w altanie...
jest milion powodów przeciw.
- I niewiele za. - Właśnie.
Przerabialiśmy to. Znamy zakończenie.
- Sytuacja się powtórzy. - Dokładnie.
- Raczej nie... OK. - Właśnie.
Tam jest. Chodźcie.
Nie możemy sami się posadzić.
Peck? Sześć osób? Tędy proszę.
- Mamy plan? - Kto potrzebuje planu?
Wszyscy?
- Chcesz z nim pogadać? - Ja mogę. Jestem prawnikiem.
- Ja też. - Racja.
To miłe, że spędzamy tu
naszą piątą rocznicę, Davidzie Pecku.
Byli tu już?
W końcu to tu się zaręczyliśmy.
Wiem, ile znaczy dla was rodzina.
Oczywiście.
Tu też powiedziałam ci o ciąży.
- Nasze bliźnięta. - Mała Shannon.
I Kayje.
Kayje?
I płakałam, gdy... On?
Zaliczył wszystkie bazy.
A ja płakałam na pierwszym recitalu Shannon.
I gdy Kayje skończył liceum.
Wtedy dopiero będę płakać.
Szkoda, że Hal Keown nie sprzeda nam pensjonatu.
To prawda.
Szkoda.
Doceniam twój wysiłek, Jess.
Ale Andy Medina z żoną zrobili to samo tydzień temu.
Nie poszło zgodnie z planem.
To co?
Jess O'Brien, zatańczysz ze mną?
Oczywiście, Davidzie Pecku.
Nie martw się. Będzie dobrze.
- OK. - Zawsze...
- jest dobrze. - Dobra.
Kayje?
To Connor.
Następnym razem my nadamy imiona.
Dobra.
Chcesz zatańczyć?
Bez muzyki? To trochę jak w komedii romantycznej.
- Jest taki fragment w Wiecznej Caroline. - Tak.
Może umieszczę to też w następnej, Znajdź rytm, Caroline.
A może Dalej, Caroline?
- Przepraszam. - Bree?
Wybaczcie. Bree.
Bree?
W porządku?
Nie.
Nie wiem czemu, ale jesteśmy od siebie oddaleni.
Wiem. Też to czuję.
Oboje za bardzo się staramy.
- Nie możemy się odnaleźć. - Jak kiedyś.
- Właśnie. - Wiem.
Może musimy przestać tyle myśleć.
I zacząć działać?
Co się dzieje między tobą a Mickiem?
Nic. Przyjaźnimy się.
Daj spokój, Nell. Tak jest lepiej dla wszystkich.
To rozsądne, bezpieczne i sensowne.
I może głupie.
Megan, miałam dobre życie.
Wspaniałe pod wieloma względami.
Ale popełniłam też sporo błędów.
Wiedz, że gdyby nie to,
nie byłoby mnie tu z tobą.
Nie miałabym moich wspaniałych synów i pięknych wnucząt.
Skrzywdziliśmy wiele osób.
Skrzywdziliśmy siebie.
- Skąd wiesz, że to się powtórzy? - Bo może.
Jeśli tak się stanie, pozbierasz się.
Łatwiej żyć z błędami niż z poczuciem, że się czegoś nie zrobiło.
Może znajdziecie inną gospodę.
Chyba nie wiesz, jak trudno znaleźć idealny pensjonat.
Ostatni nie był idealny?
Chyba nie wiesz, jak trudno znaleźć dwa idealne pensjonaty.
Lub jednego idealnego faceta.
Moja głowa ma dość rozmów.
Czyli zaczniesz słuchać serca?
Simon to nie ten jedyny.
Choć bardzo bym chciała, by tak było.
A jak tam z Danielle?
Nie wiem.
Czasem myślę, że nie jesteśmy tak zgrani, jak kiedyś.
Co się stało?
Ostatnio wychodzą różnice między nami.
Ale tego nie przekreślę.
Dużo razem przeszliśmy.
A ja nie przekreślę mojej nowej gospody.
Wraca.
Nie masz planu, prawda?
Mam. Naprawdę straszny.
Są w nim bardzo wysokie szpilki.
Wiem, jak poprawić ci humor, Connor.
Idziemy na zakupy.
Jak się masz?
- Mick. - Cześć.
- Jak się czujesz w domu? - Jakbym nigdy nie wyjechał.
Tu zawsze chodziło o muzykę.
Ale trzeba przyznać, że Chris dbał o księgowość.
- Przynajmniej w tym był dobry. - Tak.
Chciałem ci podziękować za zaufanie.
- Nie zwiodę cię ponownie. - Dobrze słyszeć.
Przynajmniej jeden partner będzie w porządku.
- Słyszałem. Jak się trzymasz? - Przeżyję.
- A Abby? - Odnajdzie się.
Tak. Odnajdzie.
Na razie.
WASZYNGTON
Należy to zrobić.
Bez wątpienia możemy potroić nasz wkład.
Dzień dobry.
- Tak? - Jestem Shannon Kayje.
Reprezentuję państwa Pecków. Pecków z Bostonu.
Dlaczego chcieliby z nami rozmawiać?
Panie Medina, państwo Peck słyszeli o państwa ekspansji
na całe wybrzeże.
Pragnę państwa poinformować,
że oni również są zainteresowani gospodą w Chesapeake Shores.
Nie miałam pojęcia.
Tak jest.
Nie mogę nie poinformować państwa o konsekwencjach
szkaradnej wojny na oferty.
To prawda? Sztokholm w 1996 r.?
Nie mogę potwierdzić ani zaprzeczyć.
Skąd mam pewność, że się pani nie podszywa?
To ładny zbieg okoliczności.
Rozjaśnię sytuację. David Peck. Przepraszam za spóźnienie.
- Poznaliście państwo... - Shannon Kayje. Asystentka.
Dałam znać, że pańscy rodzice nie chcą wojny na oferty.
Tak. Bywają doprawdy szkaradne.
Państwo Peck nie mogli przyjść, bo dopiero wrócili
z przyjęcia w Gstaad.
Tego z G.
No właśnie, Gstaad...
Twoja mama chce, byśmy spotkali się
z fotografem z Nowego Jorku.
Z Nowego Jorku?
Chce też umówić spotkania
w salonach ślubnych w Waszyngtonie.
Chyba nie przetrwam całego roku czegoś takiego.
- Wszyscy tego chcą. - A czego ty chcesz?
Po prostu ciebie.
A ja ciebie.
O'Brienowie mają tendencję do komplikowania wszystkiego.
Moja rodzina wręcz przeciwnie.
Może jest jakiś kompromis.
Odpowiada mi to, co tobie.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Więc ja też.
Ostrożnie.
Hej.
Gdy rozmawiamy o przyszłości i naszych rodzinach,
martwi mnie to, co mówisz.
Jak to?
Wiem, że nie jesteś blisko ze swoją rodziną,
ale ja zbliżyłem się do mojej.
Nie jest idealnie, ale jest coraz lepiej.
Wiem. Ale to twoja rodzina, nie moja.
Tak, ale nawet gdy było naprawdę źle,
miałem nadzieję, że będzie lepiej.
A tobie twoja sytuacja nie przeszkadza.
Każda rodzina jest inna.
Nasze się od siebie różnią.
Ale to w tobie lubię.
Właściwie to...
Kocham cię.
Jeśli nie uda nam się z gospodą, będziemy szpiegami.
- Powiedziałem im, kim jestem. - Wcieliłeś się w Pecka.
Ja nim jestem.
SPRZEDANO
Moja mama dzwoniła.
Co u Deidry?
W porządku.
Ale mówiła, że dzwonili jacyś państwo Medina
i paplali, że nie chcą powtarzać sytuacji ze Sztokholmu.
Była szkaradna.
Tak. Zaczęli też bardzo przepraszać.
I pozdrawiają Shannon Kayje.
Zapytali, czy coś o tym wiem.
I co powiedziałeś?
Że Shannon Kayje
to najlepsze, co spotkało naszą rodzinę.
Ty jesteś najlepszym, co mnie spotkało.
Jest idealnie.
Nie możesz znaleźć słów?
Nie.
Nie tym razem.
Ja mam ten problem.
To pomysł na zakończenie kolejnej książki o Caroline.
Znajdź rytm, Caroline?
Tak.
Pomyślałem, że zapytam cię o zdanie.
Właściwie to...
Musimy porozmawiać. To...
„Spojrzał na taflę wody
i dostrzegł odbicie jej blond włosów w świetle zachodzącego słońca”.
Bardzo ładne, ale...
„Ale wiedział, że czas odejść.
Że ich miłość nie przetrwa próby czasu”.
Wiesz, że lubię klisze.
Chleb powszedni pismaków.
„Choć bardzo ją kochał,
ich związek był tylko sonetem, menuetem, cenną chwilą”.
Simon.
Bree, czytam.
„Więc się odwrócił...
wiedząc, że jej miłość go zmieniła...
i mając nadzieję, że to samo zrobił dla niej”.
Tak.
Nie wiem, gdzie bym była, gdybyś...
„Patrzy w głąb niej, aż staje się niewidzialna”.
Wiedziałem, że nie jesteś szczęśliwa.
Ale za bardzo bolało mnie, że to przeze mnie.
- Przepraszam. - Nie.
Dziękuję.
Chciałabym wznieść toast.
Jasne. Śmiało.
Tylko raz w życiu byłam zakochana
i kiepsko się to skończyło.
Bez urazy, ale może ja wzniosę następny toast.
To nie koniec.
Wciąż zależy mi na tej osobie.
I nie chcę rezygnować z czegoś ze strachu przed tym, co było.
Zatrudniłam harfistkę na ślub i rozmawiałam z Sarah o zaproszeniach.
O'Brienowie wszystko komplikują.
Aż za bardzo.
Marka Halla trzeba traktować z przymrużeniem oka.
Zauważyłam.
Co ci zaproponował?
Coś, za co inni sprzedaliby duszę.
To w jego stylu.
I co?
Nie jestem gotowa. I mam pewne przeczucie.
Takie samo, jak kiedy byłam z moim byłym.
Podpiszesz umowę i stracisz kontrolę.
Z jednego złego związku do drugiego.
Przy tobie się tak nie czuję.
W następnym odcinku:
Wciąż jesteś na nie?
Niezmiennie, odkąd zszedłem ze sceny w Pradze.
- To pytanie do Emmy. - Ja mam
dość rzeczywistości z pracą, okrętem i...
- Trace? - Dekoracje są zniszczone.
Przedstawienie jest w tym tygodniu, a dwie uczennice mówiły...
Chwila. Carrie i Caitlyn Winters?
Ja i Mick musimy powiedzieć coś dzieciom?
Znasz już odpowiedź.
Chcemy coś ogłosić.
Tłumaczenie napisów: Kinga Stańdo